IDEA PROJEKTU

Punktem wyjścia dla stworzenia projektu była koncepcja muzem sztuki wpółczesnej, którego podstawowym zadaniem  nie jest gromadzenie i prezentowanie  kolekcji, tylko rejestrowanie na bieżąco nowych zjawisk i  zdarzeń artystycznych. Sam proces twórczy często jest we spółczesnej sztuce wielokroć istotniejszy od materialnego dzieła. Muzeum może nie tylko go wyeksponować, ale nawet być katalizatorem pewnych zdarzeń, prowokować je lub przyspieszać. Zgodnie z tą tezą duża część powierzchni Muzeum w poziomie parteru została uwolniona jako ogólnodostępna przestrzeń, otwarta na wszystkie kierunki i prowadząca do rożnych stref funkcjonalnych Muzeum. Ta przestrzeń to forma otwarta, podlegająca przemianom na skutek artystycznych ingerencji, w swoim charakterze biała i neutralna. To także artystyczne forum, gdzie mają miejsce publiczne dyskusje, performance, eksperymenty a nawet demonstracje. Tą funkcję podkreślają schody ukształtowane  jako wielka otwarta widownia. Sama kubatura Muzeum rozpada się wokół wewnętrznego placu na niezależnie funkcjonujace bloki połączone na najwyższej kondygnacji. W ten sposób powstaje przestrzeń  funkcjonalnie tożsama z miejską ulicą, a sztuka w niej wystawiana  w przewrotny sposób staje się street art-em.

Inspiracją dla nieregularnej formy forum była historia działki  na której powstanie Muzeum – zwarty kwartał zabudowy mieszkaniowej z wąskimi podwórkami wewnątrz. Ostatnia kondygnacja w wierny sposób odzwierciedla kszałt przedwojennej zabudowy, rzucając na wewnętrzne ściany budynku cienie z  przeszłości. Jednocześnie bryła budynku została ukształtowana jako współczesny w swym wyrazie architektonicznym obiekt. Poprzez swoją wysokość, stonowaną kolorystykę i materiał elewacji nawiązuje zarówno do tradycji Wrocławia, jak i bezpośredniego sąsiedztwa Muzeum Architektury.

Zaprojektowany na zasadzie kontrastu pomiędzy masywną i ciemną  elewacją zewnętrzną a jasnym i rozświetlonym wnętrzem forum, budynek Muzeum wpuszcza zwiedzających nadciągających z wszystkich stron miasta. Główne wejście i najbardziej otwarta funkcja zostały zlokalizowane od strony wschodniej, w miejscu historycznego placu. Muzeum otwiera się na park, co podkreśla zarówno posadzka   jak i rozsypujące się z tego kierunku na całe miasto pawilony wystawowe. Architektoniczne formy o niedużej skali zastepują plakaty informując mieszkańców o najnowszych wystawach i organizowanych imprezach kulturalnych.

W elewacji  budynku zostały wyróżnione szczególne miejsca  - punkty widokowe dla zwiedzających, powiązane ze strefami odpoczynku. Pozwalają na spojrzenie m.in. na bulwar Dunikowskiego i park J. Słowackiego z Panoramą  Racławicką.

ROZWIĄZANIA FUNKCJONALNE

Idea wewnętrznego forum-ulicy była kluczem do rozwiązania rozbudowanej funkcji Muzeum. Projekt zakłada podział na strefy aktywności z niezależnym dostępem do każdej z nich. Każdy dział ma wydzieloną komunikację pionową, zaplecze sanitarne i gospodarcze. Zasadnicza część pomieszczeń technicznych i magazynowych oraz garaż na 50 stanowisk znajdują się na kondygnacjach podziemnych. Na poziomie -1 znajduje się także zespoł sali konferencyjnej oraz sala wystawowa dostępne bezpośrednio z forum i doświetlone świetlikami w posadzce placu wejściowego. 

W poziomie parteru na park J.Słowackiego oprócz głownych wejść otwiera się kawiarnia, czytelnia biblioteki, klub i pracownia plastyczna dla dzieci. Do wnętrza Muzeum można także wejść bezpośrednio od strony Muzeum Architektury, z ul. Bernardyńskiej przez sklep lub z planowanego ciągu pieszego prowadzącego od pasażu Dunikowskiego mijając restaurację.  Strefy rozmieszczone  na parterze mogą fukcjonować niezależnie od godzin otwarcia Muzeum, jednocześnie poprzez kontakt z forum ścisle są z nim związane. 

Z wewnętrznego forum schodami ukształtowanymi jako otwarta widownia zwiedzający wprowadzani są na poziom sal wystawowych i rozmieszczonych pomiędzy nimi stref wypoczynku. Na najwyższym poziomie z tarasem i widokiem na park została zaprojektowana przestrzeń klubowa  dla członków Muzeum.

Zaopatrzenie oraz dojazd techniczny zostały przewidziane od ul. Purkyniego, z rozładownią zlokalizowaną na poziomie parteru, aby uniknąć terenochłonnej rampy zjazdowej. Pracownicy dostają się do garażu za pomocą windy dla samochodów osobowych.

ROZWIĄZANIA MATERIAŁOWE

W projekcie istotne było pogodzenie potrzeby stworzenia obiektu wyjątkowego i charakterystycznego w krajobrazie miasta z poszanowaniem tradycji i kontekstu najbliższego otoczenia. Oprócz odniesień historycznych w strukturze obiektu i  dopasowaniu jego skali ważne były decyzje materiałowe. Zewnętrzne elewacje Muzeum zaprojektowane zostały jako wykończone grafitową cegłą. Pojawia się ona w dwóch rodzajach – jako gładka, szkliwiona jest zastosowana w górnych partiach elewacji gdzie odbija słońce, matowa, ręcznie formowana w dolnych partiach budynku. Wszędzie układana z minimalną, grafitową fugą. Dodatkowowo w elewacji pojawiają się nieregularnie rozsypane pełne cegły z mlecznego szkła, w dzień przepuszczające dzienne światło do wnętrza obiektu, w nocy pojawiające się jako galaktyka świecących punktów.

W kontraście do zwartych, wręcz monolitycznych elewacji zewnętrznych, ściany forum wykończone są szklanymi profilami o mlecznym zabarwieniu. Tektoniczne ukształtowanie wnętrza budynku sprawia, że na tym jednorodnym materiale pojawiają się liczne cienie, także te rzucone przez historyczne obrysy podwórek.

Posadzka forum we wnętrzu budynku została zaprojektowana jako wylana z białego, barwionego w masie, szlifowanego betonu i płynnie przechodzi w plac zewnętrzny.

ZAGOSPODAROWANIE TERENU

Projekt zakłada całkowitą integrację budynku Muzeum z parkiem oraz przestrzenne powiązanie z Panoramą Racławicką. Nawiązuje także do projektu zagospodarowania bulwaru Dunikowskiego, uwzględniając proponowane ciągi piesze.

Plac wejściowy jest integralną częścią parteru Muzeum. Rysunek podziałów posadzki przechodzi do wnętrza budynku, kontynuuje się także materiał. Forma mebli na zewnątrz i wewnątrz Muzeum, a także pawilonów pojawiających się w parku koresponduje z geometrią budynku. W bezpośrednim sąsiedztwie budynku na placu od strony wschodniej w posadzce pojawiają się świetliki nad salą wystawową  oraz patia do których można zajrzeć umiejscowione na poziomie -1.

Projekt zagospodarowania parku im. J. Słowackiego zakłada poszanowanie w maksymalnym stopniu istniejącej zieleni. Proponowane elementy – pawilony, zbiorniki wodne, amfiteatralna widownia, ścieżki są rozmieszczone pomiędzy drzewami. Rzeźba terenu została dodatkowo urozmaicona przez ukształtowanie pasmowo skarp wzdłuż ciągów pieszych. Miejsca postojowe dla autokarów zaproponowano przy dojeździe od strony ul. Purkyniego.